Konie, alpaki, więźniowie i odważne plany z noclegami w Kisielnicy [VIDEO i FOTO]

Szpital, który zarządza ośrodkiem jeździeckim, stadem koni i alpakami? - To chyba ewenement na skalę kraju. Nie spotkałem się z taką sytuacją - przyznaje wprost Dariusz Domasiewicz, dyrektor Szpitala Wojewódzkiego w Łomży. Ośrodek w Kisielnicy ma służyć przede wszystkim chorym dzieciom, które w ramach rehabilitacji i hipoterapii mogą korzystać z pomocy zwierząt praktycznie za symboliczną złotówkę. Tyle że utrzymanie 6-hektarowego obiektu i opieka nad żywym inwentarzem kosztują fortunę, na którą lecznicy zwyczajnie nie stać. Ratunkiem okazała się współpraca z Zakładem Karnym w Czerwonym Borze. Obie instytucje właśnie podpisały umowę na kolejny rok.

Gdyby nie skazani, Kisielnica nie wyglądałaby dziś tak dobrze. Dyrektor Domasiewicz nie owija w bawełnę: szpital jest od leczenia, bo to ma w swoim DNA, a nie od koszenia wielkich pastwisk i prac technicznych. Od roku porządki robią tu jednak osadzeni.

Szef łomżyńskiej lecznicy wprost wylicza, jak potężne to oszczędności:

Z Czerwonego Boru na pastwiska

Jak to wygląda od kuchni? Do Kisielnicy nie trafia przypadkowy sznur ludzi w kajdankach. Pułkownik Zbigniew Jankowski, dyrektor Zakładu Karnego w Czerwonym Borze, tłumaczy, że poza mury więzienia wysyła się wyłącznie sprawdzonych ludzi.

Dla samorządu i szpitala praca więźniów jest całkowicie bezpłatna. Jedyne koszty, jakie ponosi placówka, to zorganizowanie transportu, ubezpieczenie i szkolenia BHP. Szpitalni kierowcy rano przywożą skazanych z Czerwonego Boru, a po południu odwożą ich z powrotem. W międzyczasie mężczyźni dostają na miejscu pełen posiłek.

Co ciekawe, współpraca nie zamiera zimą. Kiedy w Kisielnicy kończy się sezon, osadzeni przenoszą się na teren samego szpitala w Łomży, gdzie pomagają okiełznać 17-hektarowy obiekt.

Dyrektor Domasiewicz dodaje, że dla tych ludzi to coś więcej niż bezmyślne odpracowywanie godzin. Skazani wiedzą, dla kogo przygotowują ten teren – na co dzień widzą niepełnosprawne dzieci korzystające z terapii, co daje im poczucie misji i staje się ważnym elementem ich własnej resocjalizacji i pokuty.

Co dalej ze szkołą w Kisielnicy? Gmina ma plan

Wokół ośrodka zaczynają się też kręcić inne, lokalne pomysły. Swoje trzy grosze dorzuca wójt gminy Piątnica Krzysztof Kozicki. Samorząd od dłuższego czasu wspiera Kisielnicę narzędziowo i materiałowo, m.in. poprzez działające we współpracy z Fundacją Dialog Centrum Integracji Społecznej. Wójt patrzy jednak na sprawę szerzej - przez pryzmat bezwzględnej demografii i problemów lokalnej oświaty.

W pobliskiej szkole drastycznie ubywa dzieci i jej przyszłość rysuje się w ciemnych barwach. 

Rozmowy ze szpitalem dopiero się rozpoczynają. Plan jest taki, by stworzyć duży, sprawnie działający kompleks, który łączyłby usługi publiczne (w ramach kontraktów z NFZ czy PFRON) z normalną działalnością komercyjną.

Wycieczki, urodziny i życiowe pasje

Zarabianie na rynkowych zasadach to zresztą w Kisielnicy konieczność. Narodowy Fundusz Zdrowia nie finansuje hipoterapii, o czym przypomina Jolanta Gryc, reprezentująca łomżyński szpital. Żeby utrzymać konie i opłacić bieżące rachunki, placówka musiała mocno wejść w komercję.

Ośrodek zarabia dziś m.in. na organizacji wycieczek szkolnych i przedszkolnych oraz imprezach urodzinowych. Właśnie trwają kontrole pod kątem uruchomienia tam regularnych półkolonii i ferii dla dzieciaków. Na gości czekają przejażdżki bryczkami, plac zabaw, tor przeszkód, a w przygotowaniu jest nawet staw.

Mimo że roboty przy infrastrukturze wciąż nie brakuje, efekty już widać. Najlepszym dowodem są jednak sami pacjenci. Jolanta Gryc wspomina o dzieciach, które kiedyś przyjeżdżały tu wyłącznie na leczenie, a kontakt ze zwierzętami wciągnął je tak bardzo, że zostały w siodle na stałe. Dziś, już jako zdrowi pasjonaci, zdobywają odznaczenia na arenie krajowej, a nawet międzynarodowej. Wszystko zaczęło się na tych samych pastwiskach, które dziś koszą i naprawiają osadzeni z Czerwonego Boru.