"Szczerość jest podstawą, by pisać o ludzkiej kondycji"- sylwetka Anny Sobieszuk

- Oprócz obrony pracy dyplomowej, oczywiście musiałam zdawać maturę z pracy pisemnej z j. polskiego. Otrzymałam 6, i to pozwoliło mi uwierzyć, że jednak to, jak rozumiem i „czuję” literaturę, jest coś warte. Pisanie, podobnie jak malowanie, nigdy nie było dla mnie pracą, a zawsze ucieczką od niezrozumiałej rzeczywistości, choćbym miała tylko dokonywać analizy i interpretacji wierszy K. K. Baczyńskiego- wspomina artystka swoje początki.

Reklama

- Studiowałam tam, dopóki nie zmieniłam zdania i nie złożyłam papierów gdzie indziej. Ostatecznie ukończyłam filologię polską na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego (niegdyś filia w Białymstoku). Na studiach publikowałam swoje utwory literackie w studenckim czasopiśmie, oczywiście rysując do nich ilustracje. Długi czas więc „wędrowałam sobie” od jednej pasji do drugiej, w końcu porzucając malarstwo na rzecz literatury- podsumowuje ten etap życia Anna Sobieszuk.

Reklama

- Przeżyłam w życiu wiele złych rzeczy i nie zasługiwałam na nic dobrego od nikogo. Jednak mając 23 lata, zaczęłam w desperacji zwracać się do Boga, co stało się punktem zwrotnym mojego życia. Bóg zaadoptował mnie i zupełnie odmienił mój los, chroniąc przed konsekwencjami złych wyborów i wpływów, jakimi się otaczałam. Podobnie po latach nowego życia w wierze, do naszego domu miała trafić Zuzia, by zakończyć swoją traumatyczną historię i doznać prawdziwej miłości. Tak to traktuję i w momencie, gdy oczekiwaliśmy na córkę, w pewnej modlitwie obiecałam Bogu, że jeśli On da nam córkę, napiszę kiedyś o tym książkę. Wypłynęło to z serca i było jak najbardziej spontaniczne- podkreśla autorka wskazując, że jej książka nie jest ani przewodnikiem dla osób chcących dokonać adopcji ani nie jest rozprawą teologiczną, a historią o codziennych zmaganiach pełnych zalet, ale też i wad.

Reklama

- Wywodzimy się ze środowiska ewangelicznego, gdzie podobna działalność nie jest niczym szczególnym, a służba Bogu polega właśnie na niesieniu ewangelii i pomocy duszpasterskiej innym ludziom, czasem właśnie takim „najmniej spodziewanym”, także wykluczonym. Wierzę, że jest dla nich łaska przebaczenia, że Chrystus umierał na krzyżu również za nich. Tę dziedzinę mojego życia spokojnie mogę nazwać powołaniem. Historie przeżyte w więzieniu na tyle znowu mnie pochłonęły, że musiały zostać w odpowiedni sposób ujęte, opisane. Ostatecznie znalazłam dla nich ciekawą (tak myślę) konwencję i tak powstała kolejna książka, gdzie listy od skazanych przeplatają się z moją narracją- opisuję swoją książkę autorka.  
       

Reklama

- Traktowałabym tę książkę jako uniwersalną opowieść o człowieku, jakim może być każdy z nas- ktokolwiek zmagający się z trudnymi sytuacjami i doświadczeniami, wobec których próbuje zachować wiarę i posłuszeństwo Słowu Bożemu. Pewnie są tam tzw. „tematy tabu”, każdy odbierze ją inaczej. Dla mnie nie ma kontrowersji- podkreśla autorka- Szczerość jest podstawą, by pisać o ludzkiej kondycji, nawet jeśli dotykamy czegoś tak wspaniałego, jak chrześcijaństwo. „Kapryśna narzeczona” to tytuł wymowny, tą narzeczoną jest Kościół czekający na przyjście Chrystusa, przygotowujący się do ślubu.

Reklama

- Najlepszymi odbiorcami są ci, którzy sami kochają zgłębiać Biblię, szukają prostej i bezkompromisowej relacji z Bogiem opartej na wierze i łasce. Jednak nawet taka „niszowa” twórczość może być szansą do przemyśleń i konfrontacji dla ludzi otwartych, którzy pomimo różnic potrafią wysłuchać innych i przyjąć nową perspektywę dla swojego świata. Przecież wszyscy jesteśmy ulepieni z tej samej gliny, a to, co mamy w głowach i w sercach nieustannie ewoluuje, poddając się różnorakim wpływom. Cieszy mnie, że mam coraz więcej bardzo pozytywnych informacji zwrotnych od moich czytelników i to na pewno zachęca, by nie wykluczać powstania kolejnej książki- wskazuję pisarka. 

Reklama