Granice własności infrastruktury ciepłowniczej

Art. 7 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 poz. 1059) stanowi, że umowa o przyłączenie do sieci ciepłowniczej powinna zawierać postanowienia określające nie tylko warunki udostępniania przedsiębiorstwu ciepłowniczemu nieruchomości należącej do podmiotu przyłączanego w celu rozbudowy sieci niezbędnej do realizacji przyłączenia, termin realizacji przyłącza, czy wysokość opłaty za przyłącze, ale również winno być wskazane miejsce rozgraniczenia własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego i określone wymagania dotyczące lokalizacji układu pomiarowo-rozliczeniowego z jego parametrami.

Te dwa elementy mają zasadnicze znaczenie przy określeniu odpowiedzialności za czynności eksploatacyjne tych układów , w tym urządzeń. Miejsce rozgraniczenia infrastruktury określa MPEC na etapie wydania warunków przyłączenia obiektu do sieci ciepłowniczej, po uprzednim wystąpieniu potencjalnego Odbiorcy z wnioskiem. Punktem określającym granicę własności może być dowolne miejsce na instalacji, lecz zazwyczaj, a tak pokazuje praktyka, typuje się  miejsce, gdzie zamontowane są zawory odcinające. Najczęstsze przypadki usytuowania zaworów (granic) to miejsca, które rozdzielają:

Ustalenie granicy własności w miejscu rozgraniczenia sieci ciepłowniczej przedsiębiorstwa od przyłącza ciepłowniczego podmiotu przyłączanego, występuje stosunkowo rzadko, ponieważ w większości przypadków Dostawca ciepła ( MPEC) wykonuje przyłącze ciepłownicze, a Odbiorca ponosi tylko opłatę przyłączeniową zgodną z taryfą dla ciepła.

W innych przytoczonych przypadkach ustalenie miejsca rozgraniczenia jest następstwem  decyzji Odbiorcy, który określa czy  węzeł będzie jego własnością, czy też po wybudowaniu przekaże go na majątek MPEC. Po przekazaniu, a jest to wygodne rozwiązanie i często stosowane  przez Odbiorców posiadających duże obiekty budowlane, użytkownik nie musi zajmować się konserwowaniem układu i martwić się o koszty związane z eksploatacją instalacji. Musi jednak liczyć się z nieznacznie wyższą  ceną za jednostkę ciepła .

Sytuacja jest nieco trudniejsza, gdy węzeł cieplny (grupowy) zasila kilka budynków ( wielu Odbiorców) a zewnętrzna instalacja odbiorcza przebiega przez kilka obiektów. Utrzymanie sieci niskoparametrowych w należytym stanie technicznym, nieprawidłowa jakość izolacji  cieplnej instalacji mają duży wpływ na straty ciepła np. w przestrzeniach  piwnicznych, a te decydują o ostatecznej opłacie na pobrane ciepło. Należy nadmienić, że Odbiorcy, którzy zdecydowali się na rozliczanie z MPEC na podstawie np. podliczników ciepła, muszą dokonywać we własnym zakresie ich legalizacji ( koszt od 150 do 180 zł ) co 5 lat i ponoszą koszty demontażu, transportu do punktu legalizacyjnego i ponownego montażu.

Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Łomży Sp. z o. o. odczytuje co  miesiąc około 850 sztuk układów pomiarowych do rozliczeń w miejskim systemie ciepłowniczym i poddaje legalizacji średnio 150 - 200 sztuk ciepłomierzy rocznie.