Architekt niepodległości i jego ostatnia przystań. Rocznicowe obchody w Drozdowie [FOTO]

Gdyby ściany drozdowskiego dworu mogły mówić, opowiedziałyby o ostatnich dyskusjach człowieka, który wraz z Piłsudskim i Paderewskim kreślił granice odrodzonej Polski. Dokładnie 87 lat po śmierci Romana Dmowskiego, pod progiem domu Lutosławskich znów pojawili się ci, dla których jego myśl polityczna to wciąż aktualny kompas, a nie tylko zakurzony eksponat. W końcu to tutaj, w starym dworze Lutosławskich, lider Narodowej Demokracji dożył swoich dni.

Uroczystości zaczęły się tradycyjnie – od mszy w kościele pw. św. Jakuba Apostoła. Potem wszyscy przeszli pod Muzeum Przyrody, czyli do wspomnianego Dworu Lutosławskich. Pod tablicą pamiątkową zrobiło się ciasno: byli parlamentarzyści, samorządowcy, delegacje patriotyczne, a także sporo młodych ludzi z Młodzieży Wszechpolskiej. Kwiatów i zniczy przybywało z każdą minutą.

Wśród gości pojawił się minister Józef Kasprzyk z kancelarii prezydenta. 

Z kolei starosta łomżyński, Lech Szabłowski, zwrócił uwagę na coś, co w Drozdowie czuć najlepiej – na klimat samego miejsca. Przypomniał, że dwór Lutosławskich nie był dla Dmowskiego, tylko przypadkowym schronieniem, ale „kuźnią polskiego ducha”, gdzie patriotyzm oznaczał po prostu ciężką, codzienną pracę. 

Po części oficjalnej przyszedł czas na coś dla pasjonatów historii. W muzeum otwarto nową wystawę. Sprowadzono pamiątki po Dmowskim aż z Jelcza-Laskowic, ze zbiorów tamtejszego Muzeum Tradycji Ruchu Narodowego. Można było zobaczyć przedmioty osobiste i dokumenty, które przetrwały zawieruchę wojenną i lata PRL-u.

O tym, jak trudno było te ślady zachować, opowiadał Mateusz Kotas, dyrektor muzeum w Jelczu-Laskowicach. Jego wykład o „szukaniu tego, co zniszczyła wojna i komuna”, przyciągnął sporo osób. To była dobra okazja, żeby zrozumieć, że postać Dmowskiego to nie tylko spiżowe pomniki i traktat wersalski, ale też konkretna, często niszczona przez lata spuścizna materialna.