Biedni, bo głupi?

Kolejna kobieta, tym razem z Grajewa, dała się nabrać kilka dni temu na podarowanie koca w zamian za okazanie banknotu z odpowiednim numerem seryjnym. Nie dalej, jak w połowie lutego, na identycznie oszukańczy scenariusz nabrała się starsza łomżynianka. Bieda, czy nieuleczalna głupota?

Wiadomo, media muszą czymś "żyć", kiedy więc policja informuje o kolejnym oszustwie, kradzieży - my przekazujemy to dalej. Media mają też to do siebie, że chcą uczyć, ostrzegać, pokazywać- za każdym razem mamy więc nadzieję, że opisując kolejne osztustwo "na wnuczka", iluś czytelników już się na to nie nabierze.

Ale nadzieje za każdym razem okazują się płonne. Ludzie i tak się nabierają, dają okraść jak dzieci, nie wyciągają wniosków. I dlatego sama już nie wiem, czy to tylko niewybaczalna głupota, czy może jednak pod płaszczem ufności tkwi coś więcej?

Na przykład wielka bieda, nawyk gromadzenia wszystkiego, co za darmo. Kiedy więc do drzi puka "pracownica PCK" i mówi, że ma darmowy koc, starsza pani czy pan otwierają z szerokim uśmiechem. Mimo, że tych koców mają pewnie w domu z pięć. Ale skoro za darmo, to przyda się jeszcze jeden.

A może jeszcze większa od biedy i głupoty samotność. Ta sprawdza się szczególnie w metodzie "na wnuczka". Dziadkowie słyszą głos kogoś, kto przedstawia im się jako wnuk. Skoro nie poznają go po głosie, to pewnie zbyt często się nie słyszą, nie widzą. Ale teraz oto trafia się okazja- wnukowi trzeba pomóc. "A może jak pożyczę te 10 tysięcy, wnuk zacznie odwiedzać mnie trochę częściej?"- myślą. I dają się po raz kolejny nabrać. Nie "super sprytnym" złodziejom, ale własnym uczuciom, tęsknocie, potrzebie bycia wśród ludzi.

Nie wiem, co tak naprawdę powoduje, że ludzie stają się tak łatwowierni. Zawsze oczywiście można założyć coś całkem odwrotnego- jesteśmy już na tyle zamożni, że kradzież kilku tysięcy nie jest dla nas najmniejszym uszczerbkiem. Ale każdy wie, że w tym nie ma cienia prawdy...