Nie żyje Mieczysław Czerniawski. Były prezydent Łomży i wieloletni poseł

Dziś po południu zmarł Mieczysław Czerniawski. Postać, która przez dekady kształtowała krajobraz polityczny Łomży i regionu. Były poseł na Sejm RP kilku kadencji oraz prezydent miasta w latach 2010–2014 odszedł, pozostawiając po sobie bogaty dorobek samorządowy i parlamentarny. Miał 77 lat.

Historia Mieczysława Czerniawskiego to gotowy scenariusz na film o powojennej Polsce. Chłopak z Bieszczad – urodzony w Glinnem, po zawodówce w Lesku – wsiada w 1967 roku do pociągu i wysiada na stacji w Łomży, żeby uczyć się w „Przemysłówce”. Wtedy pewnie przez myśl mu nie przeszło, że zostanie tu na zawsze, a miasto, w którym nikogo nie znał, powierzy mu kiedyś swoje klucze.

Sam wspominał to zresztą z rozrzewnieniem, gdy w 2010 roku składał prezydenckie ślubowanie:

Od sekretarza do demokraty

Nie ma co pudrować rzeczywistości – Czerniawski był człowiekiem lewicy od zawsze, również tej w wydaniu PRL-owskim. W latach 70. i 80. piął się po szczeblach partyjnej drabiny, aż do fotela I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR. To on „gasił światło” w łomżyńskim Domu Partii w 1990 roku.

Zamiast się obrażać na demokrację, zaczął ją współtworzyć. Budował struktury SdRP, potem SLD. Miał „to coś”, co sprawiało, że ludzie na niego głosowali niezależnie od szyldu. Do Sejmu wchodził seryjnie – w 1993, 1997 i 2001 roku. W Warszawie wyrósł na grubą rybę, szefował potężnej Komisji Finansów Publicznych.

Powrót w wielkim stylu 

Czerniawski pokazał jednak, że ma twardą skórę. Wrócił do lokalnej polityki i w 2010 roku zrobił coś, co analitykom wydawało się niemożliwe: w bastionie prawicy, jakim jest Łomża, wygrał wybory prezydenckie pod szyldem lewicy. W drugiej turze znokautował Lecha Kołakowskiego z PiS, zgarniając ponad 10 tysięcy głosów. Ponad 60 procent Łomżan, którzy poszli wtedy do urn, postawiło na niego.

Rządził jedną kadencję. W 2014 roku musiał ustąpić miejsca młodszemu Mariuszowi Chrzanowskiemu. Próbował jeszcze walczyć – a to o Sejm, a to o Europarlament, ale bez dawnych sukcesów. Mimo to wciąż był obecny w życiu miasta.

„Będzie nam go brakowało”