Młodzi łomżanie uczcili pamięć Romana Dmowskiego [FOTO]

Około trzydziestu, w przeważającej części młodych łomżan, zebrało się o godzinie 15.00 na Starym Rynku, aby w rocznicę śmierci uczcić pamięć Romana Dmowskiego. Po kilkunastominutowych odczytach przybliżających postać twórcy Narodowej Demokracji, udali się oni do Drozdowa, gdzie ostatnie dwa lata swojego życia spędził Roman Dmowski i gdzie zmarł nocą z 1 na 2 stycznia 1939 roku. W Drozdowie, przy pamiątkowej tablicy, członkowie Łomżyńskiego Klubu Myśli Patriotycznej złożyli wieniec i zapalili znicze.

Roman Dmowski urodził się 9 sierpnia we wsi Kamionek pod Warszawą (obecnie Praga Południe), w ubogiej rodzinie drobnoszlacheckiej. Był współzałożycielem Narodowej Demokracji (endecji, ruchu narodowego) i głównym ideolog polskiego nacjonalizmu. Dmowski był publicystą politycznym i twórcą podstaw ideologii narodowej w Polsce. Był politykiem, Ministrem Spraw Zagranicznych, posłem na Sejm, założycielem Narodowej Demokracji, delegatem na konferencję paryską i sygnatariuszem traktatu pokojowego w Wersalu. Traktat ten oficjalnie przywrócił Polskę na mapę Europy.

Cieszył się on dużym autorytetem wśród znacznej części społeczeństwa. Jego najsłynniejsze publikacje to m.in.: Myśli nowoczesnego Polaka (1903), Niemcy, Rosja i kwestia polska (1908), Polityka polska i odbudowanie państwa (1925), Przewrót (1934). Przedstawiał w nich własną wizję patriotyzmu opartego na narodowych interesach i realizmie politycznym. Uważał, że Polacy, tak jak inne narody, mają do odegrania własną misję cywilizacyjną. Piętnował wady polskie takie jak bierność, lenistwo, niezdolność do pracy zbiorowej czy niezdyscyplinowanie.

Po udarze mózgu, który przeszedł w 1937, zamieszkał u swoich przyjaciół we wsi Drozdowo. Po wigilii w 1938 doznał kolejnego ataku, częściowego paraliżu i ponownego zapalenia płuc. Zmarł w nocy z 1 na 2 stycznia 1939.

Do końca pozostał niekwestionowanym liderem Narodowej Demokracji. Pochowany został w grobie rodzinnym na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. W jego pogrzebie, według źródeł sanacyjnych, nieprzychylnych Dmowskiemu, wzięło udział 100 tysięcy osób. Zdaniem organizatorów, w pogrzebie mogło wziąć udział nawet 200 tysięcy osób, co czyniłoby go jedną z największych manifestacji narodowych okresu międzywojennego.

Wszystkie jego utwory objęte zostały w Polsce w 1951 roku zapisem cenzury i podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek. Po upadku komunizmu w Polsce, nastąpiło powolne dostrzeganie zasług Dmowskiego dla sprawy polskiej. Za zasługi na rzecz niepodległości oraz za przyczynienie się do rozwoju polskiej świadomości narodowej, Roman Dmowski został 8 stycznia 1999, w 60 rocznicę śmierci uczczony przez Sejm RP jako mąż stanu, specjalną uchwałą. W dokumencie zapisano:

W związku z 60 rocznicą śmierci Romana Dmowskiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża uznanie dla walki i pracy wielkiego męża stanu na rzecz odbudowania niepodległego Państwa Polskiego i stwierdza, że dobrze przysłużył się Ojczyźnie. W swojej działalności Roman Dmowski kładł nacisk na związek pomiędzy rozwojem Narodu i posiadaniem własnego Państwa, formułując pojęcie narodowego interesu. Oznaczało to zjednoczenie wszystkich ziem dawnej Rzeczypospolitej zamieszkanych przez polską większość, a także podniesienie świadomości narodowej wszystkich warstw i grup społecznych. Stworzył szkołę politycznego realizmu i odpowiedzialności. Jako reprezentant zmartwychwstałej Rzeczypospolitej na konferencji w Wersalu przyczynił się w stopniu decydującym do ukształtowania naszych granic, a zwłaszcza granicy zachodniej.
Szczególna jest rola Romana Dmowskiego w podkreślaniu ścisłego związku katolicyzmu z polskością dla przetrwania Narodu i odbudowania Państwa.
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża uznanie dla wybitnego Polaka Romana Dmowskiego.