Jak tu cię kochać, ojczyzno?

Biało-czerwone flagi powiewają na każdej ulicy, w każdym kościele brzmią dzwony wzywające na msze za ojczyznę. Znicze się palą, kwiaty złożone. A w nas jakoś tak pusto i bezrefleksyjnie. Niejeden twierdzi, że gdyby ta niewola się nie skończyła, to być może do teraz naprawdę bylibyśmy już tą "drugą Irlandią", pod panowaniem Niemiec, Austrii czy Rosji...

Z myślą o cotygodniowym kawałku miejsca (czy raczej wolnych kilobajtach?) na felieton, przez mijający tydzień prowadziłam z mieszkańcami miasta pouczające rozmowy o tym, czy ten 11 listopada sprzed 92.lat w ogóle był komuś potrzebny?

Pan Piotr, lat dwadzieścia kilka: " Niemcy są mądrzy i dobrze zorganizowani. Pod ich "protektoratem" wcale nie żyłoby się nam źle. Niektóre rdzennie polskie cechy, jak złodziejstwo, zostałyby pewnie wyrugowane".

Klientka w spożywczaku: "Pani, do czego to doszło, żeby w żywe oczy tylko nam kłamać, ceny podnosić. Leki, żywność, opłaty za mieszkanie... kto to wszystko zniesie? Jak tu żyć?"

Narzekanie to też podobno nasza cecha narodowa. Ale w tym samym tygodniu usłyszałam też, że: "Polskość to coś, co tkwi w każdym z nas. Możemy wyjechać, pracować za dolary czy funty, ale serca się nie zmieni. Prawdziwy Polak pamięta, tęskni, odda życie. Dlatego to, co robią z majątkiem narodowym nasi rządzący, tak bardzo denerwuje (łagodne słowo!) każdego z nas".

Po spotkaniach z łomżyniakami i własnymi myślami, myślę sobie, że dawniej było łatwiej. Kiedyś "być Polakiem" znaczyło chwycić szabelkę i zginąć za ojczyznę. Dziś patriotyzm jest chyba trudniejszy, niż kiedykolwiek. Ginąć nie ma za co, a żyć trudno.

Nie znajdując celnej puenty na rozważania, które zaprzątają mi głowę, polecam wszystkim lekturę książki "Romeo i Julia z Łomży", autorstwa Marii Kaczyńskiej. Losy Leona Kaliwody – młodego komendanta łomżyńskiego okręgu POW, i nastoletniej Halinki Jarnuszkiewiczówny, z pewnością obudzą w nas więcej uczuć i refleksji, niż głośne zapewnienia polityków, że oni "dla kraju by wszystko...".